پر کشیدن و رفتن

خوشا آنان که پر کشیدند و رفتند؛ دلتنگی برای رهایی:

در منطق‌الطیر عطار، پرندگان برای یافتن سیمرغ از هفت وادی عبور می‌کنند؛ جالب اینجاست که در پایان فقط سی مرغ باقی می‌مانند و درمی‌یابند سیمرغ خودشان هستند. استعاره‌ی «پر کشیدن» در ادبیات فارسی به ندرت فقط به مرگ اشاره دارد؛ اغلب رمز عبور از خود و رسیدن به آگاهی است. روان‌شناسی تحلیلی یونگ هم «پرواز پرندگان» را نماد رهایی از سایه‌ها می‌داند.

راهکار:

این حس در ادبیات فارسی ریشه‌ای کهن دارد؛ از «مرغ باغ ملکوتم» تا «سیمرغ»، پرواز همیشه استعاره‌ای از رهایی روح بوده، نه صرفاً پایان. شاید به همین دلیل است که برای آنان که مانده‌اند، سنگینیِ خاک بیشتر حس می‌شود.