پر کاه در هوای طوفانی

تنهایی انسان در سمفونی مردگان؛ پر کاه در هوای طوفانی:

در عصب‌شناسی اجتماعی، تنهایی مثل گرسنگی عمل می‌کند: مغز آن را زنگ خطری برای بقا می‌داند. مطالعات دانشگاه UCLA نشان می‌دهد ناحیه‌ای که هنگام طرد اجتماعی فعال می‌شود، همان ناحیه‌ای است که درد جسمی را پردازش می‌کند. به زبان استعاره‌ی خود متن، پر کاه بودن در طوفان نه فقط بی‌پناهی، بلکه هشدار مغز برای پیدا کردن جمع است.

راهکار:

پر کاه در طوفان بودن همیشه هم بی‌ارادگی نیست؛ گاهی رقصیدن با باد است. تنهایی را می‌توان نه چون زندان، که چون خلوتِ شناخت خود دید.