پیری در تنهایی

تنهایی در مقابل بلای دیر آمدن:

در روانشناسی، «پشیمانی مبتنی بر عمل» (ندامت برای کاری که انجام دادیم) اغلب با زمان التیام می‌یابد، اما «پشیمانی مبتنی بر بی‌عملی» (اندوه برای کاری که انجام ندادیم، همان «دیر آمدن») می‌تواند مادام‌العمر و فلج‌کننده باقی بماند. آیا بزرگ‌ترین ترس ما از دست دادن فرصت‌هاست یا تحمل خود برای فرصت‌های ازدست‌رفته؟

راهکار:

این متن می‌تواند از نگاه «پارادوکس کنترل زمان» بازخوانی شود: ما بر «ثانیه‌ها» متمرکز می‌شویم، درحالی که رنج اصلی از احساس بی‌اختیاری بر «گذشته»ای شکل می‌گیرد که دیگر قابل تغییر نیست. شاید تمرکز بر «اکنونی» که هنوز در جریان است، پنجره‌ای متفاوت بگشاید.