پیری بی دلیل

پیری بیهوده؛ وقتی حسرت جوانی می‌ماند:

هنگامی که مغز تجربهٔ تازه ندارد، زمان را با سرعت عجیبی سپری می‌کند. با افزایش سن، دوپامین و تازگی کاهش می‌یابد و خاطره‌ها فشرده می‌شوند؛ به همین دلیل سال‌ها «بیهوده» می‌گذرند. پیرشدن واقعی نه با عدد که با افت تنوع عصبی اتفاق می‌افتد. آیا می‌شود با ساختن تجربهٔ تازه، ساعت درونی را دوباره کند کرد؟

راهکار:

پیری بیهوده را میشود برچسبِ نگاهِ کنونی دانست: اگر همین سالها روزی به چشمِ تجربه‌هایی که ما را ساختند دیده شوند، دیگر بیهوده نیستند.