پر از هیچی

من پر از هیچی‌ام؛ روایتی از خلأ درونی:

در فیزیک کوانتومی، خلأ مطلق وجود ندارد؛ حتی در سردترین فضای تهی هم نوسانات کوانتومی ذرات مجازی می‌سازند. «هیچی» در جهان فیزیکی ناپایدار است و مدام به امکان «چیزی» تبدیل می‌شود. آیا پوچی هم نوعی فضای پنهان برای ظهور است؟

راهکار:

هیچی بودن، خودش یک حجم است؛ مثل خلأیی که ستاره‌ها را در خود نگه می‌دارد. «پر از هیچی» می‌تواند یعنی فضای خالیِ هنوز فرم‌نگرفته، نه فقدان محض. می‌توانی بنویسی: «پر از هیچی‌ام، اما همین هیچی جا دارد که چیزی در آن سر برآورد.»