پیری احساسات

پیر شدن مادر و پدر و از دست رفتن ذوق زندگی:

پیریِ عاطفی یک برچسب روانی است، نه واقعیت زیستی. مغز تا آخر عمر نورون تازه می‌سازد؛ چیزی که واقعاً پیر می‌شود «شبکه انتظار» است، نه «ظرفیت لذت». علم عصب‌شناسی می‌گوید دوپامین برای لذت لازم نیست، برای «تعقیبِ هدف تازه» لازم است. فرسودگی ذوق یعنی هدف تازه در مدار نیست، نه اینکه گیرنده‌ها از کار افتاده‌اند. سوال تیز: آخرین بار کی بدونِ نتیجه‌گیری قبلی، یک تجربه را فقط چشیدی؟

راهکار:

اینجا به‌جای سوگ، روایت «پوست‌اندازی» هم ممکن است: هر چیزی که پیر شده، لایه تکراری زندگی بوده که می‌افتد تا شکل تازه‌ای از معنا بیرون بیاید. ذوق کشته نشده، فقط در حال انتظار برای دلیلی تازه است.