دلتنگی برای آغوشی که هرگز نداشتهای: راز علمی پوست گرسنه:
پوست بزرگترین عضو بدن است و محرومیت از لمس میتواند سطح کورتیزول را تا ۳۰٪ افزایش دهد. جالب است که مغز انسان بین لمس واقعی و تصور یک آغوش امن تفاوت قائل نمیشود و همان مسیرهای عصبی پاداش را فعال میکند. این یعنی دلتنگی شما یک واکنش بیوشیمیایی واقعی است، نه صرفاً خیالپردازی. پس آیا خیال میتواند جای خالی آغوش را پر کند؟
راهکار:
بله، این احساس ناشی از «پوست گرسنگی» است. یک راه سریع: بازوهایتان را ضربدری روی شانهها بگذارید و ضربات ریتمیک پروانهای بزنید. این خودلمسی سیستم عصبی پاراسمپاتیک را فعال کرده و ترشح اکسیتوسین را بالا میبرد؛ درست مثل یک آغوش واقعی، اما در دسترس همیشگی خودتان.