نقدی بر ظاهرگرایی و ارزش واقعی انسان:
آیا میدانستید پدیدهٔ «مصرف نمایشی» (conspicuous consumption) اولین بار توسط تورستین وبلن در سال ۱۸۹۹ مطرح شد؟ او نشان داد افراد طبقهٔ متوسط برای نشان دادن جایگاه اجتماعی، کالاهای لوکس میخرند حتی اگر از آن لذت نبرند. جالبتر اینکه مغز انسان در مواجهه با برندهای لوکس همان ناحیهای را فعال میکند که در مواجهه با همتایان قدرتمند – یعنی سیستم رتبهبندی اجتماعی اولیهمان هنوز زنده است. سؤال اینجاست: اگر فردا هیچ برچسبی روی لباسها نباشد، باز هم همان قیمت را میدهیم؟
راهکار:
این جمله میتواند نقدی بر مصرفگرایی نمایشی باشد. تحقیقات روانشناسی نشان میدهد افرادی که بیش از حد روی برندها و قیمت لباس تأکید میکنند، اغلب در جستجوی تأیید بیرونیاند تا خودارزشمندی درونی. شاید بهتر باشد بهجای قضاوت ظاهر دیگران، روی رشد شخصی و اعتمادبهنفس واقعی تمرکز کنیم.