پورشه در دنیای پیکان؛ استعارهای از متفاوت بودن:
پیکان ایرانی همان هیلمن هانتر بریتانیایی ۱۹۶۶ است؛ پورشه ۹۱۱ هم تقریباً همزمان متولد شد. یکی برای اقتصاد، یکی برای سرعت. جالب اینجاست که پیکان با وجود توقف تولید در ۱۳۸۴، هنوز در خاطره جمعی ایران نماد ماندگاری است و پورشه نماد نوگرایی. از نظر روانشناسی، اثر «بهتر از میانگین» میگوید بیشتر آدمها خود را بالاتر از حد متوسط میبینند؛ پس در دنیایی که همه فکر میکنند پورشهاند، پیکانها را چه کسی میراند؟
راهکار:
جالب اینجاست که پیکان با همه سادگیاش به نماد ماندگاری و نوستالژی جمعی تبدیل شده، در حالی که پورشه نماد سرعت و تجمل مانده. این تضاد یعنی ارزش همیشه در کارایی نیست؛ گاهی در خاطرهسازی و دوام است. متمایز بودن در دنیایی که همه شبیه هم حرکت میکنند میتواند هزینه داشته باشد، اما دقیقاً همان چیزی است که دیده میشود.