طنز: خدایا با هر سازی زدی رقصیدیم، دلار بده!:
آیا میدانستید که مغز انسان در مواجهه با «ناهماهنگی شناختی» (Cognitive Dissonance) تمایل دارد باور کند که اگر کاری درست انجام داده، حتماً پاداش میگیرد؟ اینجا اما رقصیدن برای خدا با انتظار دلار، یک پارادوکس کلاسیک است: «عدالت جهانبینی» (Just-World Fallacy) میگوید آدمها آنچه را لیاقت دارند میگیرند، ولی این متن نشان میدهد که گاهی لیاقت و پاداش در دو مدار متفاوت حرکت میکنند. سؤال: آیا واقعاً انتظار داریم خدایی که «ساز» میزند، پول نقد هم بدهد؟
راهکار:
این متن یک طنز تلخ از نابرابری انتظار و پاداش است. میتوان آن را بهعنوان نقدی بر «اقتصاد معنوی» بازتعریف کرد: اگر رقصیدن برای خدا اجر دارد، چرا سهم ما دلار نیست؟ شاید وقتش رسیده که «ساز» را خودمان بزنیم.