پوچی روزمره

دویدن بی‌رسیدن؛ نقدی بر زندگی مدرن:

دانشمندان نوروساینس کشف کرده‌اند که مغز انسان هنگام دویدنِ صرف (بدون هدف مشخص) دوپامین کمتری ترشح می‌کند تا زمانی که به نقطه‌ای برسد. این «پاداش‌دهی شرطی» باعث می‌شود انسان‌ها همیشه به سمت یک مقصد خیالی بدوند، حتی اگر آن مقصد وجود خارجی نداشته باشد. آیا این معمای «دویدن برای دویدن» ریشه در ساختار عصبی ما دارد یا فرهنگِ تولیدگرا؟

راهکار:

این متن یادآور «نظریه نوارگردان لذت» (hedonic treadmill) است: انسان به‌محض رسیدن به یک هدف، نردبان را بالاتر می‌گذارد و باز هم می‌دود. شاید رسیدن یعنی لذت بردن از خود دویدن، نه مقصد.