احساس بیگانگی و جستجوی دنیای دیگر:
این جمله یک پارادوکس وجودی را مطرح میکند: اگر در این دنیا زندگی نمیکنی، پس شاهد بودن تو از کجاست؟ در فلسفه، «برهان وجودی آنسلم» میگوید اگر بتوانی چیزی را تصور کنی که بزرگتر از آن نتوان تصور کرد، آن چیز باید در واقعیت هم وجود داشته باشد. تو داری دنیای دیگری را تصور میکنی – پس آیا همین تصور، دلیلی بر وجودش نیست؟
راهکار:
این جمله به احساس «بیخانمانی متافیزیکی» اشاره دارد – همان چیزی که هایدگر «دلهره وجودی» مینامید. اگر بخواهی دنیای دیگری را تصور کنی، میتوانی از «تئوری جهانهای موازی» در فیزیک کوانتوم الهام بگیری: هر تصمیم ما یک جهان جدید ایجاد میکند. شاید آن دنیا از همین حالا در حال ساخته شدن است.