احساس بیگانگی و جبرگرایی از نگاه آلبر کامو:
آیا میدانستید که مغز انسان در مواجهه با رویدادهای تصادفی، بهسرعت الگو میسازد و آنها را به «سرنوشت» تعبیر میکند؟ این پدیده «خطای کنترل» نام دارد: ما به اشتباه فکر میکنیم اگر در رویدادی دخالت نداشته باشیم، پس آن رویداد از پیش تعیین شده است. درحالیکه بسیاری از اتفاقات صرفاً حاصل آشوب و احتمال هستند. کامو این حس را بهزیبایی به «بیگانگی» تعبیر کرد: انسان در جهانی زندگی میکند که نه به او پاسخ میدهد و نه از او اجازه میگیرد. سوال اینجاست: آیا پذیرش این بیمعنایی میتواند آزادیبخش باشد؟
راهکار:
این حس بیقدرتی در برابر سرنوشت، دقیقاً همان نقطهای است که کامو «پوچی» مینامد. اما او راهی پیشنهاد میدهد: طغیان آگاهانه. یعنی پذیرش بیمعنایی جهان، اما ادامه دادن با شور و اشتیاق. اگر این متن را نوشتهاید، شاید وقتش رسیده که بهجای انتظار برای تغییر سرنوشت، خودتان یک «سیزیف شاد» باشید و سنگ را با لبخند بالا ببرید.