ضربالمثل ترکی درباره فراموشی خویشتن:
ضربالمثلها در حقیقت فسیلهای زندهٔ حافظهٔ جمعیاند. این یکی به پدیدهای اشاره دارد که روانشناسان «ازخودبیگانگی رویهای» مینامند: وقتی چنان غرق تکرار میشوی که «چرایی» عمل را فراموش میکنی. در اسطورههای ترکی، خروس نماد آگاهی و بیداری است و الاغ نماد صبرِ کور. فراموشی نماز صبح توسط خروس، یعنی بیدار بودنِ جسم با خوابآلودگی روح. در مغز، این یعنی غلبهٔ عقدههای قاعدهای بر قشر پیشپیشانی. یعنی خودآگاهی، قربانی عادت.
راهکار:
این ضربالمثل را میتوان از زاویهٔ عصبشناسی بازتعریف کرد: تکرار بدون آگاهی، مسیرهای عصبی را چنان تغییر میدهد که رفتار به جای هویت مینشیند. به بیان دیگر، «خروس و الاغ» نه ذاتشان، که حس حضور در لحظه را از دست دادهاند. دفعهٔ بعد که کاری را روی خلبان خودکار انجام دادی، بپرس: این منم یا عادتم؟