پناه یک ملت در پناهگاه نبود؛ سوگسرودهای برای رهبر شهید:
در روانشناسی اجتماعی مفهومی هست به نام «پناهگاه روانی»: انسانها هنگام بحران به شخصیتهای کاریزماتیک نه بهعنوان سپر فیزیکی، بلکه بهعنوان نماد تداوم هویت پناه میبرند. جالب اینجاست که پس از فقدان چنین رهبرانی، این «پناه» در حافظه جمعی قویتر میشود و به افسانهای وحدتبخش بدل میگردد. نمونهاش یانوش کورچاک که جلوی قطار مرگ، بهجای جانپناه، سپر روانی کودکان شد. آیا پناهگاه واقعی یک ملت همین اسطورههای فداکاری نیستند؟
راهکار:
این بیت را میتوانید با یک خاطره جمعی از روزهای سخت که رهبر نقش روحیهبخش داشت، ادامه دهید تا بُعد روایی آن زندهتر شود.