پناه گرفتن در عشق

خستگی از آدم‌ها و مرهم زخم عشق:

پژوهش‌های عصب‌شناسی نشان می‌دهند حضور فرد مورد علاقه ترشح اکسی‌توسین و اندورفین را افزایش می‌دهد و فعالیت آمیگدال را کاهش می‌دهد؛ یعنی عشق به معنای واقعی کلمه مانند مسکن عمل می‌کند. مغز میان درد فیزیکی و طرد اجتماعی نیز تمایز چندانی قائل نیست؛ بنابراین «مرهم زخم» فقط استعاره نیست، یک واقعیت زیستی است.

راهکار:

این حس را می‌توان از زاویه‌ی «پناهگاه امن» دید: آدم‌ها از شلوغی و دیگران خسته می‌شوند تا به یک نفر برسند. اگر همین مضمون را با تصویری خالی از دو فنجان چای یا نور کم ادامه بدهی، حس خلوت دونفره کامل‌تر منتقل می‌شود.