پناه دادن به دیگران

دل پاک؛ پناهگاهی که هر روز جای امن تازه می‌دهد:

مطالعه‌ای در دانشگاه کالیفرنیا نشون داده که وقتی به کسی کمک می‌کنید یا بهش پناه می‌دهید، مغز شما دوپامین و اکسیتوسین ترشح می‌کنه و همون مسیرهای درد و پاداش مثل وقتی که خودتان نجات پیدا کرده باشید فعال می‌شه. جالبه که حتی ضربان قلب دو نفر هنگام همدلی می‌تونه همگام بشه؛ یعنی قلبِ شما واقعاً داره پناهنده‌ها رو در ریتم تپش خودش جذب می‌کنه. آیا این یعنی مهربونی یه رفلکس زیستی برای بقای جمعیه؟

راهکار:

شاید این دلِ پاک فقط یه پناهگاه نیست؛ خودش هم یه آواره‌ست که با پناه دادن به دیگران، داره جای خالیِ امنیتِ خودش رو پر می‌کنه. مهربونیِ بی‌وقفه می‌تونه از جنسِ دلتنگی باشه، نه فقط از جنسِ بخشش.