پناه بردن به پدر

پناه بر پدر، در مسیر رسیدن به خانه:

در روانشناسی تکاملی، پناه بردن به والدین یک استراتژی بقاست. جان بالبی با نظریه دلبستگی نشان داد که کودکان در شرایط تهدید به «پناهگاه امن» پدر یا مادر پناه می‌برند. این رفتار حتی در بزرگسالی به‌صورت نمادین ادامه می‌یابد: انسان‌ها در بحران‌ها به دنبال «خانه» می‌گردند. جالب آنکه پرندگان مهاجر نیز «ایستگاه‌های استراحت» دارند؛ گویی نیاز به پناه موقت، یک غریزه همگانی است.

راهکار:

این جمله را می‌توان اینگونه بازتفسیر کرد: «خانه» نه یک مکان، که احساس امنیت است. شاید پدر نماد هر تکیه‌گاهی باشد که ما را در مسیر رسیدن به آرامش درونی همراهی می‌کند. تا وقتی به «خانه درون» نرسیده‌ایم، به پناهگاه‌های موقت نیاز داریم.