«آدم گاهی در میانِ طوفانِ تردیدها، تنها به پناهِ کسی چشم میدوزد که خود، دلیلِ این باران است. تناقضِ غریبیست؛ مرهمِ زخم، همان دستیست که زخم را آفریده، و دل، بیمحابا به همان آتش پناه میبرد که میسوزاندش…»️
4.2
“Sometimes, amidst the storm of doubts, one looks only for the shelter of the very one who caused the rain. A strange paradox: the remedy for the wound is the hand that inflicted it, and the heart takes refuge—without hesitation—in the very fire that burns it…”
پارادوکس نزدیک-اجتناب: مغز برای فرار از اضطراب، به...