پیمانه عشق

مستم به پیمانه تو: شعری عاشقانه از مستی:

علوم اعصاب نشان می‌دهد عشق همان مدار پاداش مغز را فعال می‌کند که اعتیاد؛ دوپامین، تحمل، ولع و خماری می‌سازد. در شعر فارسی، می و پیمانه استعاره‌ی فنا در معشوق است و مولوی از «جام الست» می‌گوید. آیا عشق امروزی هم می‌تواند وابستگی دوپامینی بسازد؟

راهکار:

این مستی را می‌توان «اعتیاد به حضور» دید: هر جرعه تحمل‌پذیری می‌آورد و غیبت، خماری. برای عمیق‌تر شدن، بنویس پیمانه بعد از تو چه می‌شود: تهی، لبریز یا شکسته؟