کار روی مرگ خودم؛ شوخی تلخ با برنامهریزی:
در روانشناسی، طنز سیاه یک مکانیزم دفاعی بالغ محسوب میشود؛ پژوهشها نشان میدهد کسانی که با مرگ شوخی میکنند، هنگام مواجهه با اضطراب وجودی، فعالسازی کمتری در آمیگدال دارند. از منظر فلسفی، رواقیون تمرینی به نام «ممنتو موری» داشتند: هر روز مرگ را تصور کن، نه برای افسردگی، بلکه برای اینکه زندگی را تیزتر ببینی. جملهات دقیقاً روی مرز این دو ایستاده است.
راهکار:
این جمله را میشود یک مانیفست وارونه خواند: کسی که برای مرگش نقشه میکشد، در واقع دارد کنترل را در بیمعناترین نقطه جستوجو میکند. اگر همان وسواس و دقت را صرفِ نقشهی «زندگی بعد از این حال» بکنی، تاریکی تبدیل به سکوی پرتاب میشود.