پخش شدن حرف: خودمان یکجا، حرفمان هزار جا:
قانون شایعهٔ آبراهام–فرنر میگوید شدت شایعه = اهمیت موضوع × ابهام ÷ اعتبار منبع. در هر بازگو، جزئیات حذف و تحریف میشود؛ حرف یکی بعد از چند حلقه به صد روایت میرسد. این «هزار جا» بودن، فقط پراکندگی نیست؛ دستگاه تولید نسخههای جعلی از یک واقعیت است. کدام جزئیات اولین چیزی است که در نقلها قربانی میشود؟
راهکار:
این جمله کمتر دربارهٔ دوری آدمهاست، بیشتر دربارهٔ سرنوشت کلمات: یکجا بودنِ بدنها تضمینی برای یکجا ماندنِ حرفها نیست. «هزار جا» یعنی حرف بعد از خروج از دهان، به مالکیت جمعی درمیآید و هر شنونده نسخهٔ خودش را میسازد. تصویرِ تو دقیقاً همین شکاف بین حضور و صدا را نشان میدهد.