چرا نباید پیگیر کسی باشی که پیگیرت نیست؟:
در روانشناسی رفتاری، «تقویت متناوب» قوی‌ترین نوع شرطی‌سازی است: وقتی توجه کسی نامنظم و غیرقابل پیش‌بینی باشد، مغز بیشترین دوپامین را برای پیگیری ترشح می‌کند، دقیقاً مانند قمار. به همین دلیل پیگیر حال کسانی می‌شویم که ما را نادیده می‌گیرند. جالب اینجاست که بی‌توجهی، آن فرد را در چشم ما ارزشمندتر می‌کند، نه واقعاً ارزشمندتر. چرا مغز بی‌توجهی را با ارزش اشتباه می‌گیرد؟
راهکار:
این جمله را می‌توان از لنز «اقتصاد توجه» دید: توجه تو یک سرمایه محدود است، نه یک بدهی. هر بار پیگیری یک‌طرفه، بازگشت سرمایه‌ای ندارد و حتی با ایجاد «تقویت متناوب» تو را بیشتر درگیر می‌کند. پس شاید این نصیحت در واقع یک قانون اقتصادی برای محافظت از منابع روانی است، نه فقط یک توصیه عاطفی.