پیدا نشد جسد عاشقان بیتو میمیرم!:
مغز انسان در سوگ عاطفی واکنشی مشابه ترک اعتیاد نشان میدهد: مدارهای دوپامینی مشترکی فعال میشوند که درد روانی واقعی ایجاد میکند. اما چرا کسی واقعاً از دوری عشق نمیمیرد؟ چون بدن «سندرم قلب شکسته» (کاردیومیوپاتی تاکوتسوبو) را دارد که موقتاً قلب را ضعیف میکند، اما مرگومیر آن زیر ۲٪ است و معمولاً نیازمند بیماری زمینهای قلب است. در تاریخ پزشکی حتی یک مورد مرگ مستقیم و تأییدشده صرفاً بر اثر جدایی ثبت نشده. جملهی «بیتو میمیرم» شعری جهانی برای بیان حداکثری وابستگی است، نه پیشگویی فیزیولوژیک. سؤال: اگر زبان عشق اینقدر اغراقآمیز است، چرا هنوز برای بقای رابطه ضروری به نظر میرسد؟
راهکار:
این پست کنایهای به اغراقهای عاشقانه است. در روانشناسی پدیدهای هست به نام «خطای پیشبینی عاطفی» که میگوید انسانها معمولاً شدت و ماندگاری احساسات آینده را بیشازحد تخمین میزنند؛ درد عاطفی واقعی است، اما موقتی.