پیدا نکردن شبیه معشوق

شعر عاشقانه غمگین: دوباره ایستاده‌ام و تنهایم:

مطالعات هلن فیشر، انسان‌شناس عشق، نشان می‌دهد مغز عاشقِ طردشده در اسکن fMRI همان مدارهای پاداشی را فعال می‌کند که مغز فرد معتاد هنگام انتظار برای ماده‌ی مخدر. به همین دلیل «کل دنیا را گشتن و تنها ماندن» فقط یک تصویر شاعرانه نیست؛ مغز واقعاً در حال جست‌وجوی پاداش ازدست‌رفته است و تا آن الگوی دوپامینی خاموش نشود، هیچ جای دنیا شبیه او به نظر نمی‌رسد.

راهکار:

از منظر روان‌شناختی، ایستادن دوباره در همان نقطه و گفتن «مثل تو را پیدا نمی‌کنم» در واقع تکرار یک الگوی مغزی است؛ مغز در فراغ، به دنبال بازتولید همان اوج هیجانی قبلی می‌گردد، نه لزوماً همان آدم. برای همین «تنها ماندن» گاهی فقط وفاداری به خاطره‌ی یک پاداش ازدست‌رفته است، نه ناتوانی در عشق دوباره.