جستجوی عزیز از دست رفته میان سنگ قبرها:
آیا میدانستید که در روانشناسی، «جستجوی نمادین» بعد از فقدان، واکنشی به «ناهماهنگی شناختی» است؟ مغز نمیتواند نبود ناگهانی یک شخص را بپذیرد، پس ذهن ناخودآگاه او را در مکانهای فیزیکی (مثل قبرستان) جستجو میکند تا شکاف حافظه را پر کند. این فرآیند گاهی تا سالها طول میکشد. چرا ذهن ما اینقدر به مکانهای فیزیکی وابسته است؟
راهکار:
این جمله رو میشه از زاویهای دیگه هم دید: شاید اون روز که دنبال من میگردی، خودت رو توی آینهی خاطرات پیدا کنی. مرگ فقط پایان نیست، آینهای برای بازبینی خودمونه.