اگه رفتم پیدام کن: معمای موندن و رفتن در عشق:
در علوم اعصاب، «سلولهای مکان» در هیپوکامپ، نقشهای از حضور آدمهای مهم در ذهن میسازند؛ وقتی کسی میرود، این نقشه پاک نمیشود، فقط غیرفعال میشود. پس «پیدا کردن» کسی که رفته، در واقع بازگشت به همان نقشه عصبی است؛ حتی اگر مکانش را از یاد ببری، نورونها یادشان هست. سؤال این است: اگر یک روز ناپدید شوی، کسی را میشناسی که نقشهی تو را در مغزش نگه داشته باشد؟
راهکار:
این متن را میتوان تلاشی برای گفتن این دانست: «من ماندن را انتخاب کردهام، اما اگر روزی ناپیدا شدم، تو باید آنقدر مرا شناخته باشی که جای خالیام را پیدا کنی.» در واقع دعوت به عمق شناخت است، نه تهدید به رفتن.