قلبم مثل پازل هزار تیکه شد 💔:
تحقیقات روانشناسی نشون داده مغز انسان در مواجهه با محرکهای ناقص (مثل پازل ناتمام) ناخودآگاه شروع به پر کردن جاهای خالی میکنه؛ همون مکانیسمی که باعث میشه بعد از شکست عاطفی مدام به «اگرها» فکر کنیم. جالبه که همین فرآیند میتونه زمینهساز بازسازی هویت باشه. آیا تکههای پراکنده رو میشه جور دیگری چید؟
راهکار:
این استعاره از پازل رو میشه برعکس دید: هر تکهای از دل شکسته، بخشی از خاطرات و درسهای زندگیه. دفعه بعد که به پازل فکر میکنی، به این فکر کن که چطور میتونی تکهها رو جوری کنار هم بذاری که تصویر جدید و قشنگتری بسازی.