وظیفهٔ انسان در ویرانی: نسپردن قلب به زشتی:
این ایده، با مفهوم «رشد پس از سانحه» در روانشناسی همسوست؛ جایی که برخی افراد پس از مواجهه با بحران، نه فقط بهبود مییابند، بلکه سطح عملکرد و درکشان از زندگی از قبل هم بالاتر میرود. آنها زشتی را انکار نمیکنند، اما اجازه نمیدهند هستهٔ وجودیشان توسط آن تعریف شود. آیا جوامعی که بیشترین رنج تاریخی را تحمل کردهاند، اغلب غنیترین میراث هنری و اخلاقی را خلق نکردهاند؟
راهکار:
برای عملی کردن این ایده، میتوانید تمرین کوچکی را شروع کنید: هر روز یک چیز زیبا، هرچند کوچک (یک گل، یک لبخند، یک جملهٔ مهربانانه) را به عمد پیدا و ثبت کنید. این تمرین، عضلهٔ «نپذیرفتن زشتی» را در ذهن تقویت میکند.