تظاهر به عاشقی در مقابل بیتوجهی به دلتنگی:
تحقیقات نشون میده مغز انسان وقتی کسی «تظاهر به عشق» میکنه (اما در عمل غایبه) دچار «ناهماهنگی شناختی» میشه: از یه طرف پیام عشق میبینه، از طرف دیگه واقعیت سردی رو لمس میکنه. این تضاد مزمن باعث کاهش دوپامین و افزایش کورتیزول (هورمون استرس) میشه. حواست هست که چقدر از انرژی روانیت رو صرف رمزگشایی از رفتارهای متناقض میکنی؟
راهکار:
این جمله انگار یک طرف رابطه رو در نقش «بازیگر عشق» و طرف دیگه رو در نقش «توقع واقعی» قرار میده. واقعیت اینه که آدمها گاهی از ترس آسیب، پشت نقاب استادی پنهان میشن. اگر این حس رو داری، شاید وقتشه از خودت بپرسی: «آیا من هم توی یه رابطه دوگانه گیر کردم؟»