پایان بازیگوشی و دلتنگی در قاب عکس:
در روانشناسی پدیدهای به نام «حضور غایب» داریم: وقتی کسی میمیرد، مغز ما هنوز انتظار دیدنش را دارد. این ناهماهنگی همان حسی است که در این متن موج میزند — پارچه سفید قطع میکند، اما خاطره هنوز «برگرد» میگوید. تحقیقات نشان داده که مرور خاطرات خندهدار فرد متوفی سطح کورتیزول (هورمون استرس) را پایین میآورد. پس شاید آن «بازیگوشیها» داروی واقعی دلتنگیاند.
راهکار:
این متن انگار وصیتنامهای است که شیطنتهایت را جاودانه میکند. اگر قرار باشد روزی این متن را بخوانند، چه کاری میخواهی همین امروز انجام دهی تا خاطرهات را به جای غم، لبخند بزند؟ مثلاً یک ویدیوی کوتاه از یک شیطنت ضبط کن و برای خودت یا دوستت بفرست.