پارادوکس زمان: دلتنگیِ طولانی، لحظههای گذرا:
این تجربه، «پارادوکس زمان روانشناختی» است. تحقیقات نشان میدهد مغز ما در حین انتظار برای یک پاداش (مثل پایان دلتنگی)، هر ثانیه را با شمارش دقیق عصبی ثبت میکند، اما هنگام لذت بردن از خود پاداش، شبکههای «حالت پیشفرض» خاموش میشوند و درک زمان مختل میگردد. آیا این سازوکار بقا است یا یک خطای تکاملی؟
راهکار:
این پارادوکس احساسی را میتوان با مفهوم «جریان» (Flow) در روانشناسی مثبت توضیح داد: وقتی کاملاً درگیر یک تجربه مثبت هستیم، گذر زمان را حس نمیکنیم و به نظر میرسد زود تمام شده، در حالی که انتظار برای آن، به دلیل تمرکز بر کمبود، کشدار میشود.