پارادوکس تنهایی و خنده

پارادوکس ظاهر و باطن در تنهایی و خنده:

بر اساس نظریهٔ فرگشتی 'سیگنال دهی هزینه‌بر' (Costly Signaling Theory)، خنده در شرایط غمگین نوعی سرمایه‌گذاری اجتماعی است: نشان دادن تاب‌آوری برای جذب حمایت. جالب اینکه در قشر پیش‌پیشانی مغز، همین پارادوکس باعث فعال شدن هم‌زمان نواحی لذت و درد می‌شود. آیا این دوگانگی راهی برای زنده ماندن در مرگ تدریجی است؟

راهکار:

شاید این تضاد ظاهری، مکانیسمی برای بقای روانی باشد؛ در واقع، خندهٔ بیش از حد می‌تواند نشانه‌ای از تلاش ناخودآگاه برای فریب دیگران و حتی خود باشد.