پارادوکس نزدیکی و دوری

پارادوکس نزدیکی و دوری در نامه کافکا به فلیسه:

در روانشناسی، این پدیده «صمیمیت سرد» نام می‌گیرد: هرقدر فیزیکی به کسی نزدیک‌تر می‌شویم، درک متقابل ما از احساساتش لزوماً بیشتر نمی‌شود. مغز فاصلهٔ فیزیکی و عاطفی را با دو مدار جداگانه پردازش می‌کند. جالب اینجاست که کافکا این تضاد را یک قرن پیش، وقتی عصب‌شناسی حتی نامی از «نورون‌های آینه‌ای» نشنیده بود، با پوست و گوشت خود زیست. آیا امروز با وجود پیام‌رسان‌ها، این دوریِ نزدیک عمیق‌تر نشده؟

راهکار:

این پارادوکس برای کافکا همان «معمای جوجه‌تیغی» شوپنهاور بود: جوجه‌تیغی‌ها برای گرم‌شدن نزدیک می‌شوند، اما تیغ‌هایشان همدیگر را زخمی می‌کند. شاید نزدیکی واقعی در آغوش‌گرفتن همین فاصله‌ها باشد، نه تلاش برای حذف کاملشان.