پارادوکس کارگردان و بازیکن در فیلم زندگی:
در علوم اعصاب، بخش پیش‌پیشانی مغز مثل کارگردان یک فیلم عمل می‌کند، اما جالب اینجاست که فقط ۵٪ از تصمیمات روزانه ما آگاهانه گرفته می‌شود. بقیه توسط ناخودآگاه هدایت می‌شوند. پس عملاً شما هم کارگردانید و هم بازیگری که از فیلمنامه خبر ندارد. این یعنی تا ۹۵٪ از نقش‌هایت را خودت نمی‌نویسی. حالا سؤال: آیا آن محدودیت (🚷) که گذاشتی، واقعاً کار خودت بود یا یک دستور ناخودآگاه از فیلم‌نامه‌ای که ندیده‌ای؟
راهکار:
این جمله یک پارادوکس جذاب را مطرح می‌کند: هم کارگردان بودن و هم به بازیکن محدودیت دادن. می‌توان آن را به این صورت بازتعریف کرد که گاهی ما در نقش کارگردان، قوانینی می‌گذاریم که خود بازیگر (خود واقعی‌مان) را محدود می‌کند. سؤال اینجاست: آیا این محدودیت‌ها برای پیشبرد داستان است یا ترسی از نقش‌آفرینی؟