پارادوکس خنده و رنج

پارادوکس خنده زندگی و رنج انسان:

این تصویر، یادآور مفهوم «طنز کیهانی» است؛ ایده‌ای که در آن جهان نسبت به رنج انسان بی‌تفاوت یا حتی مسخره‌کننده به نظر می‌رسد. آلبر کامو در «اسطوره سیزیف» می‌گوید تنها پاسخ به این پوچی، شورش و پذیرش آن با آگاهی کامل است. آیا این خنده زندگی نشانه‌ی پوچی است یا آزمونی برای آفرینش معنا؟

راهکار:

این نگاه را می‌توان با ایده‌ای از نیچه تکمیل کرد: آنچه ما را نمی‌کشد، قوی‌ترمان می‌کند. شاید «جان کندن» ما، ماده‌خام همان «خنده»ی زندگی باشد.