پارادوکس خنده

خنده را ،مهنای سرمستی مکن
آنکه می‌خندد.... غمش بی انتهاست️

من خنده زنم بر دل ، دل خنده زند بر من
اینجاست که میخندد دیوانه به دیوانه

من خنده زنم بر غم ، غم خنده کند بر من
اینجاست که میخندد بیگانه به دیوانه

من خنده کنم بر عقل او خنده کند بر من
اینجاست که میخندد ویرانه به دیوانه

من خنده کنم بر تو ، تو خنده کنی بر من
اینجاست که میخندیم هر دو چو دو دیوانه

من خنده کنم بر او ، او خنده کند بر من
دیگر به چه میخندم دل رفت از این خانه...!!!
️

«ما در این قافله‌ی عمر، غریب افتادیم
در پیِ سایه‌ی خود، خانه به دوش و مستیم
خنده بر لب زده، چون غنچه‌ی نشکفته، دریغ!
کز درون، سوخته‌جان، بسته‌ی این بن‌بستیم
ناله از نی نشنو، ناله‌ی ما را بشنو
که در این بزمِ فنا، زخمه‌زنان بر دستیم»️