پارادوکس حقیقت و دروغ

پارادوکس حقیقت: وقتی واقعی‌ترین‌ها دروغ می‌شوند:

در علوم شناختی به این پدیده «اثر بازگشت» می‌گویند: هر بار که حافظه‌ای را بازیابی می‌کنیم، آن را ویرایش می‌کنیم. بنابراین «حقیقی‌ترین حقیقت» ما در واقع آخرین نسخه‌ای است که مغز ساخته، نه اصل ماجرا. حتی آزمایش‌های fMRI نشان داده‌اند که خاطرات نادرست دقیقاً همان نواحی مغز را فعال می‌کنند که خاطرات واقعی. پس چه تضمینی داریم که «حقیقت» امروزمان فردا به دروغ بدل نشود؟

راهکار:

این پارادوکس یادآور مفهوم 'چرخش حقیقت' در روانشناسی است: ذهن انسان برای حفظ انسجام خود، حتی واقعی‌ترین خاطرات را بازنویسی می‌کند. برای تجربه‌ای ملموس‌تر، به لحظه‌ای فکر کن که یک خاطره‌ی قدیمی را با دوستی مرور کردی و هر کس روایت متفاوتی داشت. آیا حقیقت همان چیزی است که جمع بر سر آن توافق می‌کند؟