پارادوکس دویدن و رسیدن

پارادوکس دویدن و رسیدن در زندگی:

در زیست‌شناسی فرگشتی، «فرضیهٔ ملکه سرخ» می‌گوید: موجودات باید مدام بدوند تا در جای خود بمانند. یعنی تلاش برای بقا، نه رسیدن به هدف، بلکه حفظ وضع موجود است. آیا این بند، همان نگاه ملکه سرخ به زندگی روزمره است؟

راهکار:

این بند تلخ و شیرین را می‌توان از زاویهٔ «رسیدن در لحظه‌ی دویدن» بازتعریف کرد: یعنی خودِ حرکت و تلاش، همان مقصد است، نه نقطه‌ای بیرون از آن. شاید پارادوکس این شعر، دعوتی باشد برای تجربهٔ حالِ دویدن، نه انتظارِ رسیدن.