چرا از برآورده شدن آرزوهایمان پشیمان می‌شویم؟:
این پشیمانی تصادفی نیست. روانشناسان به آن «خطای رسیدن» می‌گویند: مغز دوپامین را برای انتظار پاداش ترشح می‌کند، نه خود پاداش. وقتی آرزو محقق می‌شود، سیستم پاداش خاموش می‌شود و چیزی جز واقعیتِ بی‌هیجان باقی نمی‌ماند. جالب‌تر اینکه ما اغلب آرزوهای دیگران یا نسخه‌های فانتزی خودمان را دنبال می‌کنیم، نه خواسته‌های اصیل. آزمایش‌ها نشان می‌دهد افراد پس از ارتقای شغلی بزرگ، سطح شادی‌شان در عرض چند هفته به خط پایه برمی‌گردد. این همان تله لذت است. شما کدام آرزو را بعد از رسیدن، طعم تلخش را چشیدید؟
راهکار:
این یعنی شکافی میان خواستن و داشتن. ذهن ما با «پیشبینی عاطفی» اشتباه، لذت رسیدن را بیش‌ازحد گنده می‌کند. وقتی آرزو برآورده می‌شود، آن تخیل شیرین از بین می‌رود و فضای خالی‌اش را ترس از دست دادن یا پوچی پر می‌کند. جاناتان آکسییِر حرف تازه‌ای ندارد، فقط قانون «لذت مسیر» را یادآوری می‌کند: آرزوهایت را مثل سفر برنامه‌ریزی کن، نه مقصد نهایی. مسیر خواستن را بچش، چون رسیدن اغلب از خواستن بیرنگ‌تر است.