پافشاری روی عشق

ادامه دادن به دوست داشتن حتی به قیمت نابودی:

در روان‌شناسی، ادامه دادن به یک احساس پرهزینه را «تشدید تعهد» می‌نامند؛ مغز برای کاهش ناهماهنگی شناختی، عشق را با هویت گره می‌زند و رها کردنش مساوی تهدید خودانگاره می‌شود. سیستم پاداش هم در تعقیبِ بی‌پاسخ، دوپامین ترشح می‌کند؛ یعنی این «ادامه دادن» فقط احساسی نیست، نوعی مدار عصبی فعال است. آیا این عشق است یا اسارتِ شیمیایی مغز؟

راهکار:

اینجا دوست‌داشتن بیشتر از آنکه دنبال نتیجه باشد، به یک اعلام استقلال بدل شده است؛ احساس، خودش به هدف تبدیل شده و هزینه‌هایش را آگاهانه پذیرفته است.