یاد کوروش کبیر، پادشاه ایران باستان:
استوانهٔ کوروش، که به عنوان اولین منشور حقوق بشر شناخته میشود، در واقع یک اعلامیهٔ بابلی برای مشروعیتبخشی به فتح بابل بود. جالب اینکه کوروش در آن، خود را «پادشاه جهان» میخواند و از بازگرداندن تبعیدیان و احترام به خدایان محلی سخن میگوید. این سند، بیش از اینکه حقوق بشر مدرن باشد، یک نبوغ سیاسی در مدیریت یک امپراتوری چندفرهنگی بود. آیا امروز هم رهبران ما چنین درکی از تنوع دارند؟
راهکار:
کوروش نه فقط یک فاتح، که معمار یک ایده بود: وحدت در عین تفاوت. شاید امروز، بهجای زنده نگه داشتن صرف نامش، باید پرسید: چگونه میتوانیم روحیهٔ پذیرش و احترامی را که او نماد آن بود، در شبکهها و زندگی روزمرهمان بازآفرینی کنیم؟