تنهایی لاتیتر از سوختن گل و پاچیدن فکرا:
تحقیقات عصبشناسی نشون میده که تنهایی مزمن، مدارهای پردازش پاداش در مغز رو شبیه گرسنگی فعال میکنه—یعنی ذهن واقعاً «گرسنه» ارتباطه. جالبه که اینجا تنهایی رو «لاتی» (وحشیتر) از سوختن گل توصیف کرده، انگار که پراکندگی فکرا یه جور آشوب خلاقانهست. سوال: آیا این آشوب میتونه منبع ایدههای ناب باشه یا فقط تخریبکنندهست؟
راهکار:
این متن به حس تنهایی و پراکندگی افکار اشاره دارد. یک بازنویسی جالب: «تنهایی لاتیتر از اینه که فکرا مثل گلهای سوخته پاچیده بشن، نه اینکه کسی نباشه.»