شبی که در هیچ قصهای صبح نمیشود:
آیا میدانستی مغز انسان در حالت افسردگی، هورمون کورتیزول را بیش از حد ترشح میکند که باعث میشود زمان را کشدار و بیپایان حس کنی؟ این دقیقاً همان «شب بیصبح» ذهنی است. جالبتر اینکه در فیزیک، «مرگ گرمایی جهان» پیشبینی میکند که در نهایت همه چیز به تاریکی و سرما میرسد، اما آن فرایند میلیاردها سال طول میکشد – در مقیاس انسانی، همیشه خورشیدی در راه است.
راهکار:
این جمله استعارهای از احساس بنبست روانی است. در واقع، روانشناسی به این پدیده «درماندگی آموختهشده» میگوید: وقتی باور میکنیم هیچ راهی نیست، مغزمان راههای فرار را نمیبیند. اما تاریخ پر از قصههایی است که شبشان صبح شده، چون نویسنده تصمیم گرفته صفحه را ورق بزند. شاید فقط زاویه دیدت را عوض کنی.