شعر جدایی: رفتن تو آغاز فردای من:
پژوهش‌های «رشد پس از سانحه» نشان می‌دهند مغز پس از طرد عاطفی، مسیرهای دوپامین را از فردِ رفته به اهداف تازه تغییر می‌دهد. جالب اینکه همان شبکه‌های عصبی‌ای که درد جدایی را فعال می‌کنند، در بازتعریف هویت و خلاقیت نقش دارند؛ به همین دلیل بسیاری پس از پایان رابطه، جهش شغلی یا هنری تجربه می‌کنند. پارادوکس جدایی: فروپاشی یک نظم، پیش‌نیاز نظم پیچیده‌تر است.
راهکار:
این بیت‌ها یک بازخوانی روان‌شناختی دارند: رفتن او پایان دنیا نیست، بلکه پایان یک نظم قدیمی و آزاد شدن انرژی روانی برای ساختن فرداست. سوگ را می‌توان پل گذار دید، نه چاله توقف؛ همان‌طور که پس از قطع یک رابطه، مغز با بازتعریف هویت، مسیرهای پاداش تازه‌ای می‌سازد.