پایان پایان من

پایان رابطه؛ او پایانِ پایانِ من بود:

در روان‌شناسی سوگ، «پایانِ بدون روایت» شکلی از ابهام عاطفی می‌سازد: ذهن برای بستن پروندهٔ رابطه به یک نقطهٔ قطعی نیاز دارد، اما تکرار «پایانِ پایان» نشان می‌دهد فقدان خودش به ساختار تبدیل شده است. اصطلاحاً این حالت شبیه «پارادوکس مرز» است؛ هر بار مرز را عقب می‌کشی، مرز تازه‌ای ظاهر می‌شود.

راهکار:

این جمله «پایان» را دو بار تکرار می‌کند؛ انگار ذهن هنوز روایت قطعی فقدان را نپذیرفته. بازنویسی خلاقانه: همین جمله را در قالب یک نامهٔ کوتاه از زبان «آینده» بنویس و مشخص کن بعد از این پایان، کدام بخش از تو دست‌نخورده مانده است.