عادت به رفتن و پایان همه ماندنها:
مغز انسان برای فرار از درد جدایی، مکانیزم «پایانبخشی خودخواسته» داره: وقتی پیشبینی میکنیم رابطه طول نمیکشه، ناخودآگاه شروع میکنیم به فاصله گرفتن تا ضربه کمتری بخوریم. این همون «دفاع پیشدستانه» است که باعث میشه حتی قبل از رفتن واقعی، غمش رو زندگی کنیم. جالبه که این رفتار توی حیوانات هم دیده شده؛ مثلاً بعضی پرندهها قبل از مهاجرت، لانه رو تخریب میکنن تا بهش وابسته نشن. حواست هست که خودت چند بار از ترس پایان، لانهت رو قبل از موعد خراب کردی؟
راهکار:
این حس که «همه موندنا تموم میشه» ریشه در پدیدهای به نام «سوگ پیشبینیکننده» داره؛ یعنی ذهن از ترس آینده، از همین الآن شروع به جدا شدن میکنه. یه سوال: اگه این جمله رو به «هر موندنی یه روز تموم میشه، ولی ارزشش رو داره» تغییر بدی، چه حسی داری؟