آرزوی پایان دوری و رسیدن به آغوش گرم:
تحقیقات عصبشناسی نشان میدهد که در آغوش گرفتن باعث ترشح اکسیتوسین (هورمون پیوند) و کاهش کورتیزول (هورمون استرس) میشود. بوسهٔ عمیق هم دوپامین را تا ۲۰۰٪ افزایش میدهد. بدن ما برای همین لحظات ساخته شده – اما آیا میدانستید فاصلهها گاهی این واکنشهای شیمیایی را قویتر میکنند؟
راهکار:
این حس انتظار و اشتیاق پیش از دیدار، خودش یک نوع «رسیدن» است. روانشناسان به این پدیده میگویند «پیشلذت» (anticipatory pleasure)؛ گاهی لذت خیالپردازی و انتظار، از خود لحظهٔ وصال هم عمیقتر است.