پایان غرور

اگر آتش از پایان خود خبر داشت...:

در ترمودینامیک، شعله‌ور شدن آتش یک فرایند افزایش آنتروپی است؛ هر چه با غرور بیشتر بسوزد، سریع‌تر به سوی خاکستر می‌رود. این قانون دوم ترمودینامیک است: نظم موقتی با بی‌نظمی ابدی جبران می‌شود. آیا غرور انسان‌ها نیز ناشی از ناآگاهی از سرنوشت محتومشان است؟

راهکار:

این بیت نشان می‌دهد که آتش اگر از سرنوشت خود آگاه بود، غرور شعله‌اش را از دست می‌داد. اما شاید زیبایی آتش در همین جهل و جسارتش باشد. می‌توان آن را به زندگی انسانی تعمیم داد: آیا اگر از پایان خود مطمئن باشیم، باز هم با شوق می‌سوزیم؟