پایان دادن به امید واهی

چرا نباید بیابان بی‌حاصل را آبیاری کرد؟:

در روانشناسی به این پدیده «خطای هزینه غرق‌شده» می‌گویند: انسان‌ها به سرمایه‌گذاری‌های بی‌نتیجه ادامه می‌دهند چون ترک آنها به معنای پذیرش شکست است. جالب اینکه مغز ما همچنان آب را به سمت خاک خشک می‌فرستد، در حالی که گیاهان دیگر تشنه‌اند. آیا این زنگ خطری برای بازبینی اولویت‌های زندگی نیست؟

راهکار:

این استعاره به ما یادآوری می‌کند که حفظ انرژی و تمرکز روی زمین‌های قابل رشد، عاقلانه‌تر از آبیاری شن‌های بی‌ثمر است. شاید خشک شدن، نشانه‌ی خردمندی باشد نه ناامیدی.